اتاق تاريكست . چشمانم ، چشمانت را نمي بيند . حواست به من نيست . جلوتر مي آيم . آرام آرام خود را به سويت مي كشانم . سهم من از ديدار تو همين ملاقاتهاي شبانه است . من در كنار تو ، تو بي خبر از من . در تاريكي نشسته ايم . حضورت را لمس مي كنم ، نفس هايت را نفس مي كشم ، بوي تو را گرفته ام . محو نوازش تاريكي بر چشمانت لبانت گونه هايت خطوط كشيده گردنت گيسوانت شده ام .در تاريكي چقدر زيبايي . كاش خود را در تاريكي مي ديدي و مي فهميدي زيبايي ات ، افسون پيكرت ، هاله روشن پيرامونت را مديون تاريكي هستي .

تاريكي غليظ و سنگيني ما را در خود مي فشرد . به تو نزديكتر مي شوم . چقدر نزديك هم ... چقدر خاطره از تاريكي دارم . تاكنون تنها در تاريكي فرصت ديدارت را داشته ام . از نور بيزارم . از شعله هراس دارم . از چراغ متنفرم . تنها يك جرقه كافيست تا ميان ما جدايي اندازد ، يك پرتو مي تواند حضور تو را از من بگيرد . تنها يك لحظه بيداري ات چنان قدرتي دارد كه مي تواند مرا از كنار تو براند ، براي هميشه از ديدار تو محروم كند .

در ناريكي نشسته ايم . من در كنار تو ، تو بي خبر از من . طرحي از اندامت پيداست . برق لبانت را خوب حس مي كنم . هاله ات مي درخشد . تنها چشمانت ، تنها چشمانت را ندارم .

در كنارتم . نرماي نفس هايم گونه هايت را نوازش مي كنند . آرام و يكنواخت نفس مي كشم تا مبادا نفس هايم خوابت را پريشان كنند . نگاهم را زير انداخته ام تا مبادا بيدارت كند . آرام نفس مي كشم تا خوابت ببرد ، بيدار نشوي . آدم ها همه در خواب معصومند .وقتي بيدار شوند نميداني با چه چيز روبرو خواهي شد . نمي تواني پيش بيني كني چه بر سر انتظارهايت خواهند آورد .

معصوم غنوده اي . مژ گان بلندت گاه گاه به هم مي خورند و بر هم مي افتند . خيره مي مانم . نفس در سينه ام حبس مي شود : " اين ديگر كيست ؟ " از خود بيخود مي شوم و آتش چشمانم را در نيزه نگاهي بر چهره ات مي ريزم . بي احتياطي مي كنم و از ته دل نفس مي كشم . مژگان بلندت به هم مي خورد و تيز مي شود . يك لحظه تندي نگاهت را مي بينم و بعد خاموشي . بو برده اي .ترس برت مي دارد . انگار منوجه چيزي شده اي : شيحي ناخوانده ، دزدي بي خيال ، برهنه اي آتشناك ...خودت را چمع مي كني ، گوش به زنگ و آماده . ترسيده اي ... لذت مي برم ، هميشه تو را در خواب ديده ام ، از بيداري ات تصويري ندارم . بي هواتر نفس مي كشم و همه درد و رنج و شيفتگي سالها را _ همه ظلمت نشسته بر سينه ام را بر سر و صورتت خالي مي كنم . آشفته مي شوي . خود را به ديوار مي فشري و كوچك و كوچك تر مي شوي . جلوتر مي آيم ، فاصله اي نمانده ... قلبت مي كوبد ، لبانت برق مي زند ، تنت مي لرزد . از شوق مي لرزم . بر چشمانت خم مي شوم ، تنها سياهي اي پيداست . آخ چشمانت ، چشمانت را ندارم . پيكرت ، حضورت ، همه وجودت در دستان منست ، در تملك منست اما چشمانت را ندارم . انگار در بيرون گرفتار مانده باشم راهي به درونت ندارم .

تا سپيده چيزي نمانده ...

بايد عجله كنم ... آه اما نه نه ...اين بار خواهم ماند . رسوا شده ام ترسي از رسواتر شدن ندارم . مي مانم حتي به قيمت رسيدن به پايان خويشتن نيز مي مانم .

خواهم ماند و قبل از دود شدنم ، محو گشتنم ، پريدنم و به پايان رسيدنم ، چشمانت را خواهم ديد .ديگر اين بار به اميد شبانه اي ديگر ، با بهانه از دست ندادنت خود را نخواهم فريفت . آدم ترس از دست دادن چيزي را كه ندارد ، همواره دارد . و گرنه چيزي را كه داري كه از دست نخواهي داد .

تا سپيده چيزي نمانده ....

خواهم ماند و چشمانت را خواهم ديد . چشمانت آخرين تصويري از اين عالم خواهد بود كه با خود به عالم ديگر مي برم . راستي چشمانت چه شكليست ؟ راز آنها چيست ؟ بلنداي نگاهت تا كجاست ؟ چه در درون آنها مي گذرد ؟ چشمانت اندوهگينند ؟ شادند ؟ مي خندند ؟ نكند چشمانت زشت است ؟ دودو مي زند ؟ حرفي براي گفتن دارد ؟ سوال كردن بلد است ؟ غم باشكوهي در آن خانه كرده ؟ كجايي است ؟ چه رنگي است ؟

تا صبح ، تا كه سپيده زند و چشمانت را روشن كند اين سوالها را بارها از خود مي پرسم ، اين سوالها را بارها از خود پرسيده ام . اما تا امشب جرات نداشتم پي جواب آنها را بگيرم ، از جواب گرفتن فراري بودم . آخر از چشمانت مي ترسيدم ، از حقيقت آنها پروا داشتم . چه مي دانستم ! شايد نگاهت جز پرنده اي بي بال و پر هيچ نبود . چه مي كردم اگر چشمانت رازي نداشت يا كه آب راكدي بود و باد مرده اي . اگر چشمانت پر از همهمه و هياهو بود ، زرق و برق بازار را داشت ، با خاموشي مانوس نيود ، نمي درخشيد ، خلوتي نداشت ، تكه زمين بايري بود ، جنگل نداشت ، مسير كوتاهي بود ، تا دوردست نمي رفت ، زود به مقصد مي رسيد ، ژرفنا نداشت ، تسليم را نمي شناخت _ با عظمت بيگانه بود، چه مي كردم ؟؟ به كه مي گفتم ؟؟ كجا پناه مي بردم ؟؟ اين بود كه مدام لحظه نهايي را ، لحظه ديدار _ لحظه وداع را عقب مي انداختم ، در ملاقات هاي شبانه ام چيزي به صبح نمانده تنهايت مي گذاشتم _ از نور مي گريختم و به تاريكي پناه مي بردم .

چه مي دانستم تو كه هستي ؟ فكر مي كردم اگر او " همان " نباشد ، اگر آنچه بر چشمانش گذشته است همان رويا نباشد كه همه عمر خوابش را ديده ام ، اگر آن تند باد كه در تصوراتم در چشمانش مي وزيد واقعيت نداشت ، اگر آن طوبا كه به خيالم در چشمانش ريشه داشت و سايه اش همه زمين را در بر گرفته بود چيزي جز علف هرزه گستاخي نبود ... چه مي كردم !

چگونه اين ضربه را بر روياهايم تاب مي آوردم  ...

چگونه بعد مرگم ، بعد از بيدار شدنت زير سنگيني وجداني آزرده از پا در نمي آمدم ...

با اگاهي از حقيقت تلخ چشمانت چگونه خواهم توانست آرام بميرم ، راضي بميرم ، خشنود بميرم .

اما اگر آن نگاه ، آن چهره

 همان پري افسونگر افسانه هايم باشد

چشمانش شبيه چشمان موعود آخر قصه ها باشد

آن گاه با خيال راحت مي مردم

با لبخندي بر لب جان مي سپردم

با ااشتياق به شهادت مي رسيدم ...

چاره چيست ؟

يا مي بايست تن به نور دهم و بگذارم ، تو هر چه هستي و هر كه هستي قدم به دنيا گذاري و خود را به تمام آشكار كني يا اينكه همچنان در تاريكي پناه گيرمو به حريم شبانه ات تجاوز كنم و از تو تنها به ديدارهاي شبانه و آنهم در خواب قناعت كنم و چشمانت را ، حقيقت چشمانت را از خود دريغ دارم و خود را با انگاره هايي تاريك از تو _مخلوطي از رويا و خيال و آرزوها و انديشه هايم _ سرگرم كنم . ترديدم را بي پاسخ يگذارم و سوالهايم را از ياد ببرم . پنجره را بپوشانم و در را ديوار كنم تا نور وارد نشود _ حقيقت روشن نشود .

اما من ناتوانتر از آنم كه پشت به افتاب كنم

خسته تر از آنم كه هوا را از خويشتنمان دريغ دارم

شيفته تر از آن كه به تو تا همين اندازه قناعت كنم

چيزي تا سپيده نمانده ...

تاريكي دوام ندارد ، بالاخره صبح خواهد شد

منتظر مي مانم